علمی

امروز در فضا: نزدیکی وویجر-۲ به مشتری

۹ ژوئیه ۱۹۷۹، فضاپیمای وویجر-۲ ناسا نزدیک‌ترین فاصله خود را نسبت به مشتری داشت.

وویجر-۲

در بین کاوشگران ساخته دست بشر، هیچ‌کدام به‌اندازه دو سفینه وویجر نتوانسته‌اند دانسته‌های ما از منظومه‌شمسی را بالا ببرند‌.

وویجر-۲ در ۲۰ اوت ۱۹۷۷ توسط ناسا پرتاب شد. هدف آن مطالعه سیاره‌های خارجی منظومه‌شمسی و همچنین فضای میان‌سیاره‌ای بود. مأموریت ثانویه فضاپیما بررسی و مکان‌یابی مرزهای منظومه‌شمسی شامل کمربند کویپر، هلیوسفر و فضای میان‌ستاره‌ای بود.

این فضاپیما شانزده روز پیش از وویجر-۱ به فضا پرتاب شد، اما به‌دلیل داشتن مسیر متفاوت که درنهایت پرواز کناری اورانوس و نپتون را ممکن می‌ساخت، توسط همتای خود وویجر-۱ پشت‌سر گذاشته‌ شد.

وویجر-۲ نخستین اندازه‌گیری مستقیم چگالی و دمای پلاسمای بین ستاره‌ای را گزارش کرد و تصاویری از مشتری و قمرهای آن، یعنی آمالتیا، آیو، کالیستو، گانیمد و اروپا را به زمین مخابره کرد.

پس از عبور از زحل، پلتفرم دوربین وویجر برای مدت کوتاهی قفل شد و برنامه‌های مأموریت به اورانوس و نپتون به خطر افتاد؛ اما مهندسان مأموریت توانستند این مشکل را برطرف کنند و کاوشگر توانست به ماجراجویی خود در منظومه‌شمسی ادامه دهد.

بازدید از مشتری

این سفینه در فاصله ۵۷۰ هزار کیلومتری از بالای ابرهای سیاره قرار گرفت.

وویجر-۲ چند حلقه در اطراف مشتری را کشف کرد. همچنین، هر دو کاوشگر وویجر-۱ و ۲ آتشفشان‌هایی را درحال فوران از قمر مشتری، آیو، مشاهده کردند.

وویجر-۲ نسبت به فضاپیمای خواهرش، وویجر-۱، زمان بیشتری را صرف رسیدن به مشتری کرد، اما از اورانوس و نپتون نیز بازدید کرد. این امر باعث شد که این کاوشگر تنها فضاپیمایی باشد که از تمام غول‌های یخی بازدید می‌کند.

مشاهده بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا